نام «آتش» ریشه در زبان فارسی کهن دارد و یکی از اسامی باریشه و سمبلیک فرهنگ ایرانی به شمار می‌آید. در اساطیر ایرانی، آتش جایگاهی مقدس داشته و نماد پاکی، زندگی، قدرت و تحول است. در دین زرتشتی، آتش به‌عنوان یکی از چهار عنصر اصلی طبیعت مورد احترام و پرستش محسوب می‌شود و آتشکده‌ها مکان‌های مقدسی برای نگهداری این عنصر به‌شمار می‌رفتند. در اوستا (کتاب مقدس زرتشتیان)، واژه «آتَر» (Ātar) برای اشاره به آتش به‌کار رفته است. این نام در دیگر زبان‌های هندوایرانی شباهت‌هایی دارد، مثلاً در سنسکریت با واژه «Agni» که خدایی باستانی مرتبط با آتش و قربانی‌ است، قابل مقایسه می‌باشد. در متون عبری و عربی معادل مستقیمی برای «آتش» به عنوان نام خاص نیست، اما مفهوم آن با واژه‌هایی مانند «نار» در عربی شناخته می‌شود. نام آتش امروزه در میان ایرانیان به‌عنوان یک نام خاص برای پسر (و گاهی دختر) رایج شده و با بار معنایی قدرتمند و شاعرانه‌اش، در شعر و ادب فارسی نیز بسیار دیده می‌شود (مانند «آتش گرفتم از تو و خاموشم از تو نیست»). در فرهنگ مدرن، نام آتش به‌واسطه کوتاهی، ضرب‌آهنگ قوی و معانی عمیقش، محبوبیتی خاص به دست آورده است. همچنین در سینما، ادبیات و موسیقی از این نام برای القای حس هیجان، تهور یا تحول استفاده شده است. «آتش» نه‌تنها یک عنصر، بلکه نمادی از شور زندگی، اشتیاق، خلاقیت و حتی خطر است.