پرستو نامی فارسی با منشأ طبیعی است که به پرنده‌ای کوچک، چابک و مهاجر از خانواده چلچله‌سانان اشاره دارد. این پرنده در فرهنگ ایرانی نماد عشق، دلتنگی، وفاداری و بازگشت به خانه است؛ چرا که در فصل بهار به خانه بازمی‌گردد. در ادبیات کهن فارسی، پرستو اغلب تمثیلی از عاشق وفادار است. این نام در زبان‌های دیگر معادل مستقیمی ندارد، اما گونه‌هایی مشابه آن مانند «Swallow» در انگلیسی یا «Hirundo» در لاتین وجود دارد که به همین پرنده اشاره دارند. از دید ریشه‌شناسی، این واژه کاملاً فارسی است و در زبان عربی یا عبری معادل مستقیم ندارد، اما ممکن است با مفاهیم معنوی سفر، پرواز و آزادی در سایر فرهنگ‌ها هم‌خوانی داشته باشد. پرستو نامی دخترانه و محبوب در ایران است که حس لطافت، طراوت و طبیعت‌گرایی را منتقل می‌کند. در دهه‌های اخیر با گرایش به نام‌های برگرفته از طبیعت، پرستو بار دیگر محبوبیت یافته است. شخصیت‌هایی با این نام در سریال‌ها، شعرها و ترانه‌های ایرانی دیده می‌شود. یکی از آثار معروف ادبی، ترانه «پرستوی مهاجر» است که با حال‌وهوای نوستالژیک بسیاری خاطره‌انگیز است. همچنین در مناطق کردی نیز نام پرستو پذیرفته شده است. این نام معمولاً در میان خانواده‌هایی که به طبیعت و مفاهیم عاطفی گرایش دارند انتخاب می‌شود. انتخاب این اسم، حس سبکی، زیبایی و تعلق را با خود به همراه دارد.