بیوگرافی حسین کریمی دوست

شهید حسین کریمی‌دوست؛ شمع فروزان جهاد و محبت در کوچه‌های شهرری، پدر آسمانی که فرزندش را ندید

شهید حسین کریمی‌دوست، جوان 27 ساله‌ای از دل شهرری، چون ستاره‌ای در آسمان شب‌های سخت جنگ 12 روزه درخشید و خاموش شد. او نه در میدان نبرد مسلحانه، که در سنگر خدمت به محرومان، تربیت نوجوانان و پاسداری از آرمان‌های انقلاب، جان خویش را فدا کرد. مردی که قلبش بزرگ‌تر از سنش بود؛ قلبی که برای خدا، مردم و انقلاب می‌تپید و در آخرین لحظات، حتی فرزند تازه‌متولدشده‌اش را در آغوش نگرفت، اما نامش را جاودانه ساخت.

زندگینامه و خانواده

حسین کریمی‌دوست در خانواده‌ای متدین و انقلابی در شهرری رویید؛ جایی که بوی ایمان و جهاد، از کودکی در رگ‌هایش جاری بود. او جوانی آرام، صبور و مسئولیت‌پذیر بود که از نوجوانی راه هیئت و مجموعه‌های فرهنگی اکبریه را در پیش گرفت. فوق‌دیپلم داشت و چند سالی در شورای نگهبان، به عنوان ناظر انتخاباتی و همکار دغدغه‌مند، خدمت کرد؛ از مرداد 1398 در انتخابات یازدهمین دوره ریاست‌جمهوری آغاز کرد و تا آخرین نفس، روحیه جهادی و انقلابی‌اش را حفظ نمود.

او متاهل بود و تنها سه سال (یا پنج سال بر اساس برخی روایات) از زندگی مشترکشان می‌گذشت. ثمره این ازدواج، فرزندی به نام محمدحیدر بود که تنها 22 روز پیش از شهادت پدر، پا به جهان گذاشت؛ یا به تعبیری دقیق‌تر، چند ماه پس از شهادت حسین به دنیا آمد و از همان لحظه اول، «فرزند شهید» خوانده شد. حسین، پدر را ندید، اما میراث ایمان و ایستادگی پدر را با خود حمل می‌کند. مادر شهید نیز از اصالت و ایمان راسخ برخوردار بود و خانواده‌اش، سند مظلومیت و عزت این شهید جوان شدند.

در زندگی روزمره، حسین مربی حلقه‌های تربیتی نوجوانان بود، مسئول گروه‌های جهادی محرومیت‌زدایی در مناطق کم‌برخوردار، و بسیجی فعالی که سال‌ها در خدمت مردم و انقلاب زیست. او که در بسیج مستضعفان خدمت می‌کرد، با دستانی پرمهر و قلبی بزرگ، نوجوانان را تربیت می‌کرد، اردوهای جهادی برپا می‌داشت و حتی در ایام کرونا، کارگاه‌هایی برای کمک به نیازمندان راه‌اندازی کرد. زندگی‌اش شعری بود از ایثار پنهان؛ شعری که با خون سرخ به اوج رسید.

نحوه شهادت

در دوم تیر 1404 (23 ژوئن 2025)، در اوج جنگ تحمیلی 12 روزه رژیم صهیونیستی علیه ایران، حسین کریمی‌دوست در حمله تروریستی و ددمنشانه به یکی از مراکز وابسته به سازمان بسیج (یا ساختمان‌های دفاعی مرتبط) به شهادت رسید. این حمله، بخشی از جنایات کور رژیم کودک‌کش بود که غیرنظامیان و مدافعان امنیت را هدف قرار داد. حسین، که قرار بود چند ماه دیگر پدر شود، فرزندش را ندید و آسمانی شد؛ شهادتی که مظلومیت شهدای این جنگ نابرابر را فریاد زد.

پیکر مطهرش در امامزاده عبدالله (ع) شهرری به خاک سپرده شد؛ جایی که مردم قدرشناس شهرری، با اشک و آه، بدرقه‌اش کردند.

میراث و پیام

شهید حسین کریمی‌دوست، نماد جوانان بی‌ادعای این سرزمین است؛ کسانی که در سنگر جهاد فرهنگی، خدمت به محرومان و پاسداری از انتخابات پاک، بی‌صدا می‌جنگند و بی‌صدا می‌روند. شهادتش نه تنها ضایعه‌ای برای خانواده کوچکش، بلکه زخمی بر وجدان بشریت است؛ جایی که جوانی 27 ساله، با نوزادی 22 روزه، قربانی کینه دشمن شد.

سخنگوی شورای نگهبان، دکتر هادی طحان‌نظیف، در دیدار با خانواده‌اش این نوزاد را «نشانه مظلومیت شهدای جنگ 12 روزه» نامید؛ کودکی که پدرش را ندید، اما راه پدر را ادامه خواهد داد. نام حسین کریمی‌دوست، در کنار دیگر شهدای این حادثه، یادآور این حقیقت است که دشمن در کینه‌اش، میان جوان و پیر، پدر و فرزند تفاوتی نمی‌بیند.

یاد او، چراغی است در تاریکی؛ چراغی که تا ابد در دل نوجوانان شهرری، در گروه‌های جهادی و در قلب ملت ایران خواهد درخشید. یاد و راه شهید حسین کریمی‌دوست و همه شهدای جنگ 12 روزه گرامی و جاودان باد.