بیوگرافی ذبیح الله پولادوند

شهید ذبیح‌الله پولادوند: جانباز شیمیایی دفاع مقدس و پدر خانواده شهیدان پولادوند، قربانی جنایت رژیم صهیونیستی در جنگ 12 روزه

شهید ذبیح‌الله پولادوند، جانباز شیمیایی 8 سال دفاع مقدس (عضو لشکر 21 حمزه سیدالشهدا)، کارمند سابق وزارت دفاع و پدر خانواده شهیدان بود که به همراه همسرش شهیده شاه‌دولت (شهناز) قائدرحمتی، پسرش شهید مهدی پولادوند (سوارکار نایب‌قهرمان البرز) و دخترش شهیده فاطمه پولادوند در حمله موشکی رژیم صهیونیستی به ساختمان مسکونی‌شان در شهرک شهید چمران (محله نوبنیاد) تهران به شهادت رسید. او نماد ایثار جانبازان دفاع مقدس است که پس از سال‌ها مبارزه با عوارض شیمیایی و زندگی وابسته به کپسول اکسیژن، در راه دفاع از میهن و خانواده‌اش، در خانه خود به شهادت رسید. خانواده پولادوند اصالتاً از شهرستان دورود لرستان (با ریشه در ایل بزرگ فولادوند/پولادوند) بودند و بخشی از شهدای غیرنظامی جنگ 12 روزه خرداد 1404 گردیدند.

تولد و زندگی

ذبیح‌الله پولادوند در 2 فروردین 1341 در الیگودرز لرستان در خانواده‌ای کارگری (پدر: نورالله، مادر: گل‌خانم) به دنیا آمد. تحصیلاتش تا سوم متوسطه در رشته هنر بود اما به دلیل شرایط، ترک تحصیل کرد. او در دوران دفاع مقدس به جبهه رفت و در لشکر 21 حمزه شیمیایی شد؛ مجروحیتی که منجر به 5 ماه اغما، مشکلات شدید تنفسی مادام‌العمر و نیاز دائمی به ماسک و کپسول اکسیژن گردید. پس از جنگ، به عنوان جانباز و کارمند وزارت دفاع در تهران ساکن شد و با همسرش شاه‌دولت قائدرحمتی زندگی کرد. فرزندانش مهدی (سوارکار حرفه‌ای) و فاطمه بودند؛ علی پولادوند (برادر بزرگ‌تر) تنها بازمانده خانواده است. ذبیح‌الله مردی شجاع، مومن، ولایتمدار و خانواده‌دوست بود که علی‌رغم بیماری شدید، با اخلاص و صبر زندگی می‌کرد و به پرستاری عاشقانه همسر و فرزندانش وابسته بود. او برای پیگیری درمان به تهران سفر کرده بود و در شهرک شهید چمران زندگی آرامی داشت.

نحوه شهادت

بامداد جمعه 23 خرداد 1404، در موج اول حملات هوایی و موشکی گسترده رژیم صهیونیستی به مناطق مسکونی تهران (جنگ 12 روزه)، ساختمان 14 طبقه مسکونی خانواده پولادوند در شهرک شهید چمران هدف حمله مستقیم قرار گرفت و کاملاً ویران شد. شهید ذبیح‌الله پولادوند که به دلیل مشکلات تنفسی وابسته به کپسول اکسیژن بود، به همراه همسر، پسر و دخترش در این جنایت تروریستی به شهادت رسیدند.

عملیات نجات از ساعات اولیه آغاز شد؛ پیکر پدر و پسر (مهدی) زودتر (پس از حدود 8 ساعت) پیدا شد، اما پیکر مادر و دختر 48-49 ساعت بعد از زیر آوار بیرون کشیده شد. این حمله بخشی از جنایات رژیم علیه غیرنظامیان بود که ده‌ها ساختمان را هدف قرار داد و منجر به شهادت خانواده‌ها گردید. مراسم تشییع باشکوهی در تهران و دورود (زادگاه ریشه‌دار خانواده) برگزار شد و پیکرهای مطهر به خاک سپرده شدند.