بیوگرافی آیما زینلی

شهیده آیما زینلی، کودک معصوم

شهیده آیما زینلی، کودک 8 ساله ایرانی (دانش‌آموز دبستانی) بود که در حمله هوایی رژیم صهیونیستی به مناطق مسکونی تهران (در جریان جنگ 12 روزه)، به همراه پدرش علیرضا زینلی (نخبه علمی و فارغ‌التحصیل دانشگاه) و خواهر کوچک‌ترش هیدا زینلی (4 ساله) به شهادت رسید. این خانواده سه شهید داد و مادر خانواده حمیده پازوکی (فارغ‌التحصیل ارشد مدیریت صنعتی از دانشگاه خوارزمی) تنها بازمانده شد. آیما نماد مظلومیت کودکان خلاق و بی‌گناه ایرانی در برابر جنایات رژیم کودک‌کش صهیونیستی گردید؛ او که عاشق نقاشی و کاردستی بود، در خواب آسمانی شد و یادش به عنوان «ماه ایران» در دل‌ها ماند.

اطلاعات اصلی

- نام پدر: شهید علیرضا زینلی (نخبه علمی)

- نام مادر: حمیده پازوکی (تنها بازمانده خانواده)

- سن آیما: حدود 8 سال (دانش‌آموز دبستانی، متولد حدود 1396)

- محل شهادت: منزل شخصی خانواده در تهران (در بامداد 23 خرداد 1404، حمله موشکی سنگین رژیم صهیونیستی)

- نحوه شهادت: بر اثر بمباران و فرو ریختن ساختمان؛ دخترانش در خواب شهید شدند و مادر از طبقه دهم سقوط کرد اما زنده ماند. تنها یادگار باقی‌مانده از آیما، انگشتری بود که در دست کوچکش مانده بود.

- محل آرامگاه: گلزار شهدای تفرش (استان مرکزی)؛ پیکر آیما، هیدا و پدرشان با تشییع باشکوه به خاک سپرده شد.

زندگی و ویژگی‌ها

آیما از کودکی بسیار خلاق، جسور و بااراده بود. مادرش روایت کرده که:

• از حدود دو و نیم سالگی عاشق نقاشی و کاردستی بود و میز بزرگی پر از مداد رنگی و کاغذ داشت.

• از 4 سالگی عضو فعال کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان تفرش (مرکز شماره دو) شد و در کلاس‌های نقاشی، قصه‌گویی و فعالیت‌های هنری شرکت می‌کرد.

• خلاقیتش در کانون شکوفا شد؛ همیشه در تصمیم‌گیری‌هایش جسور بود و پای انتخاب‌هایش می‌ایستاد.

• مادرش نام «آیما» را به معنای «ماه ما» انتخاب کرده بود و او را «ماه زندگی» خانواده می‌دانست. پس از شهادت، مادرش گفت: «آیما حالا ماه همه ایران شده است»، مثل کودکان عاشورایی که برای امنیت کشور می‌درخشند. آیما هنوز دنیای بیرون را خوب نمی‌شناخت، معنای جنگ را نمی‌دانست و فقط در دنیای پاک کودکی‌اش با رنگ‌ها، قصه‌ها و رویاهایش زندگی می‌کرد.

آخرین شب و صحنه جانسوز

در بامداد 23 خرداد 1404 (شروع جنگ 12 روزه)، خانواده در منزل‌شان بودند. آیما و هیدا کوچک در خواب بودند و پدرشان کنارشان. حمله موشکی رژیم صهیونیستی ساختمان را هدف قرار داد و همه چیز با خاک یکسان شد. مادر خانواده از طبقه دهم سقوط کرد و زیر آوار گیر افتاد، اما زنده ماند. او روایت کرد:

- اولین صدایی که شنید، هیاهوی مردم بود؛ پدر و مادرها دنبال فرزندان‌شان می‌گشتند و بچه‌ها پدر و مادرهای‌شان را صدا می‌زدند.

- دخترانش در خواب شهید شدند؛ آیما و هیدا معصومانه در آغوش آسمان رفتند.

- تنها چیزی که از آیما برای مادر ماند، انگشتری کوچک در دستش بود که نماد آخرین پیوندشان شد.

مادر با بغض گفت: «اگر امروز داغ آیما و هیدا و همسرم را تحمل می‌کنم و حرف می‌زنم، فقط به امید امنیت برای همه کودکان ایران است؛ خون آیما نباید پایمال شود.»